‪(ผลงานซีรีส์ของง NETFLIX)
‪(ความเดิมตอนที่แล้ว)
‪ครอบครัวไว้อาลัยให้กับ ‪ชายผู้แสนดีที่ถูกจดจำ
‪แม่และลูกได้รับอิสรภาพ
‪โดยพวกที่กักขังยังไล่ตามมาติดๆ
‪นักสืบปล่อยให้น้องชายเลือกชะตาของตัวเอง
‪และความรู้สึกที่ถูกซ่อนไว้เริ่มเปิดเผยออกมา
‪หลังจากถูกภาพหลอนของเขาตามเฝ้าดู ‪เด็กหนุ่มเริ่มปลดปล่อยตัวเอง
‪ในขณะที่ครอบครัว ‪ที่ไม่น่าเกิดขึ้นได้กำลังหลอมรวม
‪ครอบครัวอื่นๆ กำลังแตกร้าว
‪และอันตรายจากภายนอกก็กำลังใกล้เข้ามาอีก
‪อรุณสวัสดิ์
‪เคยทำแบบนั้นมาก่อนรึเปล่า
‪ทำอะไร
‪นอนกับผู้หญิงไง
‪ไม่เคย
‪ดูไม่ออกเลย
‪อะไรเหรอ
‪เปล่า เธอน่ารักดี
‪อีกไม่นานฉันจะกลับญี่ปุ่น
‪ตลอดชีวิตเลยเหรอ หรือว่า
‪อาจจะตลอดชีวิต
‪ฉันอยากไปญี่ปุ่นมาตลอด
‪เคยเห็นพวกลิงที่แช่ในบ่อน้ำร้อนไหม
‪ที่มีหิมะน่ะ
‪ถ้าฉันไปญี่ปุ่น
‪ฉันจะไปดูลิงพวกนั้น
‪พ่อฉัน
‪นี่ทากิค่ะ ตอนนี้รับสายไม่ได้
‪ทากิ
‪ถ้ายังไม่รับโทรศัพท์ อย่าหาว่าพ่อไม่เตือนนะ
‪ตอนนี้อยู่ที่ไหน โทรกลับหาพ่อเดี๋ยวนี้
‪ลูกจะโดนทำโทษครั้งใหญ่แน่
‪ซาราห์
‪ถ้าพวกคุณวางแผนที่จะจากไป ‪ตอนนี้น่าจะเป็นเวลาที่ดี
‪คุณทั้งคู่เลย
‪เขายังไม่ได้ไปหาตำรวจ
‪คุณรู้ได้ยังไง
‪ก็ยังไม่มีเสียงไซเรน
‪เคนโซ พาทากิไปที่สนามบิน...
‪แล้วหนีเหรอ
‪คุณจะเป็นยังไง
‪ฉันไม่รู้
‪มันเป็นการขัดขวางกระบวนการยุติธรรม ‪ซ่อนตัวผู้กระทำผิด
‪ติดคุกสักสองสามปีหรือมากกว่านั้น
‪- ไม่นะ ‪- มันเป็นแบบนั้น
‪มัน... เป็นแบบนั้น
‪เขาบอกว่าอาศัยอยู่ที่บ้านแม่
‪ฉันจะไม่บอกที่อยู่คุณ
‪เขาชื่ออะไร
‪- เอียน ‪- นามสกุลล่ะ
‪แล้วคุณจะทำยังไง ‪ แทงหลังเขาด้วยดาบซามูไรเหรอ
‪- ไม่ได้ว่านะ ‪- ซาราห์...
‪ฟังนะ ฉันรู้ว่าคุณอยากช่วย
‪แต่สถานการณ์นี้ไม่ควรมี ‪สองพี่น้องโมริเข้ามาเกี่ยวข้อง
‪พวกเขายังต้องซ่อมแซมโซโหหลังจากที่ ‪พวกคุณเข้าร่วมการยิงต่อสู้ครั้งล่าสุด จำได้ไหม
‪ถ้าคุณบอกเราว่า ‪จะไปหาเขาได้ที่ไหน เราก็จะ...
‪ฉันจะไม่บอก
‪เราต้องหยุดเรื่องนี้
‪ใช่ เคนโซ
‪เราต้องหยุดเรื่องโกหกและความรุนแรง...
‪ความวุ่นวายเฮงซวยทั้งหมดนี่
‪แล้วคุณก็จะไปนอนเน่าในคุกแทนเรา ‪ขณะที่เรากลับไปซ่อนในญี่ปุ่นเหรอ
‪ฉันจะเผชิญกับผลของการกระทำของตัวเอง
‪ซึ่งไม่เกี่ยวกับการส่งพวกคุณสองคน
‪ไปทำภารกิจไร้สาระเพื่อตามล่าแฟนเก่าฉัน
‪นี่ไม่ใช่คุณเลยนะ เคนโซ
‪นี่ไม่ใช่ผู้ชายที่ฉัน...
‪ฉันไม่อยากให้คนอื่นต้องเจ็บตัว
‪ขอร้องละ
‪ฉันเจอที่อยู่ของแม่เขาแล้ว
‪ขับรถจากที่นี่ไป 15 นาที
‪ผมก็ไม่อยากให้ใครต้องเจ็บตัว
‪เคนโซ
‪อย่าทำแบบนี้
‪ผมจะแก้ไขเรื่องนี้ ผมสัญญา
‪เรากำลังทำสิ่งที่ถูกต้อง
‪ใช่
‪ซาราห์แค่กังวลมากไป
‪แต่เราต้องทำอะไรบางอย่าง
‪ใช่ไหมล่ะ
‪ใช่
‪ต้องมาหนียากูซ่าตอนอายุปูนนี้
‪ฉันนึกออกเลยว่าสามีฉันจะพูดอะไร
‪คุณแม่คะ พวกเรากำลังจะไปที่ไหนกัน
‪บ้านที่ไม่มีคนอยู่หลังหนึ่งในชนบท ‪จะต้องอยากรู้อะไรอีก
‪รสชาติแย่ๆ จริงๆ
‪อะไรน่ะ
‪เขากำลังหิวค่ะ
‪แล้วนมของเธอล่ะ
‪ปล่อยให้เธอทำของเธอเถอะค่ะ
‪นี่เท่าไรเนี่ย
‪เธอซื้อของที่ร่างกายผลิตได้เองฟรีๆ
‪คุณแม่ออกความเห็นกับทุกเรื่องเลยนะคะ
‪ทำไมล่ะ
‪คนแบบไหนกันที่ไม่ออกความเห็น
‪เวลาที่เห็นอะไร เธอก็จะคิดว่า ‪ "โอ้ ฉันมีความเห็นกับเรื่องนั้น"
‪ทำไมไม่ปล่อยวางบ้างล่ะ
‪อาจจะได้พบความสงบไงคะ
‪ขอแนะนำในฐานะคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนนะ...
‪เธอไม่มีวันได้พบความสงบหรอก
‪ไม่มีทาง
‪มันไม่มีอยู่จริง
‪เด็กเสิร์ฟอยู่ไหนเนี่ย ฉันพร้อมสั่งแล้ว
‪ฉันลืมของไว้ในรถ
‪ช่วยสั่งอะไรให้ฉันก็ได้ค่ะ
‪หล่อนน่ะ บอกว่าให้สั่งอะไรก็ได้ ‪แต่ที่จริงไม่ใช่หรอก
‪ฉันเลือกอะไรก็ผิดหมด
‪เร
‪โทรกลับทีหลังเถอะ
‪อืม
‪โมริครับ กรุณาฝากข้อความไว้
‪ฮัลโหล คุณคะ
‪ตอนนี้อยู่ที่ไหนเหรอ
‪ฉันเช่ารถมาคันหนึ่ง
‪ฉันกำลังหนีมากับผู้หญิงที่น้องชายคุณรัก
‪อัฐิของพ่อคุณอยู่โกศที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ ‪ในร้านอาหารข้างทาง
‪มีแม่ของคุณเฝ้าเอาไว้
‪ฉันอยู่ห่างไกลจากบ้าน
‪เหมือนกับคุณ
‪ฉันไม่รู้ว่าจะโทรหาใคร
‪และไม่รู้ว่าเสียใจไหมที่คุณไม่รับสาย
‪(พ่อ: สายที่ไม่ได้รับ)
‪คุณไม่ใช่คนแถวนี้
‪ทำไมถึงรู้
‪สาวๆ แถวนี้ดูไม่เหมือนคุณ
‪ไม่เหมือนยังไง
‪ก็มีตา มีจมูกเหมือนกันไม่ใช่เหรอ
‪ชื่ออะไร
‪อยากรู้ไปทำไม
‪พรุ่งนี้เช้า ฉันจะได้กระซิบข้างๆ หูเธอไง
‪เออิโกะ มาคุยกับผู้ชายคนนี้ทำไม
‪เออิโกะเหรอ
‪ใครน่ะ
‪ฉันไม่รู้จัก
‪โซระล่ะคะ
‪พนักงานกำลังดูให้อยู่
‪ไม่เอาน่า อย่าเพิ่งไป เราเพิ่งจะรู้จักกันเอง
‪แกชื่ออะไร
‪เคอิจิ
‪เออิโกะ เธอพูดถูกนะ
‪ฉันได้เจออะไรที่น่าเบื่อซะจน ‪ไม่มีความเห็นอะไร...
‪ให้เลยสักอย่างแล้วละ
‪ปล่อยเธอ
‪นังโสเภณีโตเกียว
‪ว่าไงนะ
‪เขาพูดกับฉัน อย่าไปสนใจ
‪(ฮีทโธรว์)
‪ผมแน่ใจว่ากระเป๋าเดินทางของคุณจะมาถึง ‪คุณนักสืบ
‪ทาคาชิอาจจะให้ยืมเสื้อของเขาสักตัว
‪จากตรงนี้กลับเองได้ใช่ไหม
‪นี่ เธอควรโทรหาฉันก่อนบินกลับไปถาวรนะ
‪พอไปถึงที่นั่น เราจะไม่ทำร้ายใครนะ ‪เข้าใจไหม
‪เข้าใจ
‪เราจะขอรูปจากเขาดีๆ
‪ขึงขังหน่อยก็ดี
‪ได้
‪แต่ไม่ใช้ความรุนแรง
‪เขาจะเอาปืนมาจ่อหัวเรา
‪ว่าไง
‪ผมอยู่ในลอนดอน
‪หา
‪ผมถูกส่งให้มาช่วยคุณ
‪ช่วยฉันเหรอ
‪ฮายิชิไม่เห็นบอกอะไรเลย
‪วันนี้เจอกันได้ไหมครับ
‪ผมมีที่อยู่ของคุณที่มหาวิทยาลัย
‪ไม่ได้ ฉันไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว
‪งั้นมีที่อื่นให้เจอไหมครับ
‪ร้านอาหาร บาร์...
‪หรือว่าข้างบนตลาดปลา
‪เจอฉันที่สถานีอูสตัน
‪ทางเข้าชานชาลาที่ 11
‪จะไปถึงในอีกหนึ่งชั่วโมง
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ฟุคุฮาระ
‪ฮัลโหล
‪ทากิ หายไปไหนมา
‪ขอโทษค่ะ หนูควรจะโทรหาพ่อ
‪ตอนนี้พ่ออยากให้ลูกกลับไปอยู่ที่ห้องของเรา
‪อย่าเปิดประตูให้ใคร
‪มีอะไรเหรอคะ
‪กลับไปที่ห้องแล้วรอพ่อที่นั่น
‪สัญญาได้ไหม
‪สัญญาค่ะ
‪- พระเจ้า... ‪- ตื่น
‪อะไรวะ...
‪จำไว้นะว่ามีหญิงชราพักอยู่ที่นี่
‪ห้ามต่อยหญิงชรา รับทราบ
‪ขอดูหน่อย
‪โทษที
‪เขาไม่อยู่ที่นี่
‪พวกรูปอาจจะอยู่
‪โง่ชะมัด
‪ถ้าเขาจะรายงานเรื่องนี้ ‪เราควรไปแอบดูที่สถานีตำรวจ
‪ฮัลโหล
‪เอียน นี่ฉันเอง
‪ขอร้องละ มาเจอกันได้ไหม
‪โอเค ผมจะฟังคุณ
‪ที่เดิม
‪สายสืบญี่ปุ่นคนนี้คิดว่ามีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้น
‪พระเจ้า เรื่องอะไร
‪คุณจะไปพบเขาเหรอ
‪ฉันจะลองไปพูดกับเขาดู
‪คุณเอาเขาเข้าคุก เราไม่ฟังเหตุผลหรอก
‪- เขาต้องการทำลายคุณ ‪- ยังไงเราต้องยอมเสี่ยง
‪พาทากิไปที่ห้องของเคนโซแล้วรอที่นั่น
‪อย่าทำอะไรโง่ๆ นะ
‪เธอขับเร็วไปเหรอคะ
‪เปล่า
‪พวกคุณจะไปไหนกัน
‪หมู่บ้านใกล้ๆ วากาซะ
‪เรามีบ้านไร่อยู่ที่นั่น
‪อีกไกลเลยนะคะ
‪เราได้รับรายงานเมื่อเช้า
‪มีผู้ชายคนหนึ่งถูกทำร้ายด้วยผ้าอ้อมสกปรก ‪และมอเตอร์ไซค์ของเขาได้รับความเสียหาย
‪พยานได้ยินว่าเหยื่อเรียก ‪หนึ่งในคนที่ทำร้ายเขาว่า...
‪ "นังโสเภณีโตเกียว"
‪คำบรรยายลักษณะคือ ‪ผู้หญิงสามคนที่อุ้มเด็กทารก...
‪ขับรถสีเก่าๆ คันหนึ่ง
‪ถ้าคุณพบเห็นใครที่ตรงกับลักษณะดังกล่าว
‪ช่วยบอกให้พวกเขา ‪ไปมอบตัวที่สถานีตำรวจที่ใกล้ที่สุด
‪หรือไม่ก็บอกให้พวกเขา ‪เดินทางต่อไปให้เร็วที่สุดได้ไหมคะ
‪ได้แน่นอนค่ะ
‪กลับมาถิ่นเดิม
‪ยังเป็นถิ่นของฉันอยู่
‪ใช่ ก็คงจะอยู่ไปแบบนั้น ‪มันห่างจากคุกเพนตันวิลล์ไม่ไกลมากหรอก
‪- อย่ามาย่ามใจ ‪- ผมไม่ได้ย่ามใจ
‪เชื่อเถอะ เรื่องนี้ไม่ได้ทำให้ผมมีความสุขเลย
‪แล้วทำทำไม คุณไม่ใช่คนอาฆาตแค้น
‪คุณไม่รู้ว่าผมเป็นคนแบบไหน
‪- ฉันรู้ ‪- ไม่
‪คุณไม่รู้
‪ผมอยู่ในคุก 18 เดือนกับพวกที่ ‪เอาหัวผมไปโขกกำแพงเล่นเพื่อความสนุก
‪เรื่องแบบนั้นเปลี่ยนนิสัยคนได้
‪ผมอาจจะเปลี่ยนไปในตอนนั้น
‪คุณก็อาจจะเปลี่ยนไปด้วย
‪ครึ่งลอนดอนกำลังตามล่าผู้ชายคนนี้และ...
‪เขาก็พักอยู่ในบ้านเรา... ในบ้านคุณน่ะเหรอ
‪มันอธิบายยาก
‪ใช่ ถ้าอธิบายง่ายก็อัศจรรย์แล้ว
‪ฉันเข้าไปพัวพันอยู่กับบางอย่าง
‪- คุณคงรู้ว่ามันรู้สึกยังไง ‪- ผมรู้
‪ผมทำเรื่องเลวๆ และถูกลงโทษ ‪แต่ความตั้งใจของผมบริสุทธิ์
‪คุณกำลังให้ที่หลบภัยกับฆาตกร
‪มันซับซ้อนกว่านั้น
‪- คุณจะให้ฉันลองอธิบายได้ไหม ‪- ผมไม่เคยได้โอกาสอธิบาย
‪- ฉันรู้... ‪- ไม่เคยให้โอกาสที่จะให้อภัยผม
‪ฉันขอโทษ
‪คุณมีสิทธิ์ทุกอย่างที่จะโกรธ
‪แต่ทำแบบนี้ก็ไม่ช่วยให้ ‪เวลาที่ฉันพรากไปจากคุณกลับคืนมา
‪มันจะไม่ทำให้ปิศาจในตัวคุณสงบลง
‪คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับปิศาจของผม
‪ฉันรู้ว่าตอนนี้ฉันได้ปล่อยให้ ‪แสงสว่างเล็กๆ ส่องเข้ามาในชีวิตฉัน
‪และฉันรู้ว่าฉันไม่มีสิทธิ์ขอคุณ ‪ฉันรู้ ไม่มีสิทธิ์หลังจากเรื่องทุกอย่าง
‪แต่นี่เป็นแค่ความสุขเล็กน้อยที่ฉันได้มา
‪ฉันเลยอยากจะขอคุณ ได้โปรด
‪ได้โปรดอย่าทำแบบนี้
‪นายกำลังทำอะไร
‪ทำสิ่งที่ถูกต้อง
‪หล่อนเอาไปเก็บไว้ไหนวะ
‪เยส พระเจ้า ฉันอยากสูบเจ้านี่
‪โอเค เธอต้องช่วยฉัน
‪ยังไง
‪ทำไมถึงทำ ซาราห์
‪คือ ให้ตายสิวะ คุณทำลายชีวิตผม
‪คุณพรากทุกอย่างไปจากผม
‪ฉันขอโทษ
‪ให้ตายเถอะวะ ผมรักคุณนะ
‪ฉันขอโทษ
‪ขอโทษจริงๆ
‪คุณมีหนึ่งข้อความใหม่และแปดข้อความที่บันทึกไว้
‪ข้อความใหม่แรก:
‪ฮัลโหล คุณคะ
‪ตอนนี้อยู่ที่ไหนเหรอ
‪ฉันเช่ารถมาคันหนึ่ง
‪ฉันกำลังหนีมากับผู้หญิงที่น้องชายคุณรัก
‪อัฐิของพ่อคุณอยู่โกศที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ ‪ในร้านอาหารข้างทาง
‪มีแม่ของคุณเฝ้าเอาไว้
‪นายส่งเรกับแม่ของเราไป ‪ลักพาตัวแฟนนายมาจากพวกยากูซ่างั้นเหรอ
‪ฉันไม่ได้ส่งใครไป ‪ฉันขอให้ช่วยและพวกเขาก็ตกลง
‪นายไม่มีสิทธิ์ขอเรื่องนั้น
‪แล้วจะให้ฉันปล่อยให้ลูก ‪กับผู้หญิงที่ฉันรักถูกขังไว้งั้นเหรอ
‪นายรู้ไหมว่าทำให้พวกเขา ‪ต้องตกอยู่ในอันตรายแค่ไหน
‪- พวกเขาไม่เป็นไรหรอก ‪- นายไม่รู้หรอก
‪ฉันต้องทำอะไรบางอย่าง ‪นี่เป็นโอกาสดีที่สุดที่ฉันมี
‪อาจจะเป็นโอกาสเดียว
‪ทำไมฉันถึงคอยช่วยนาย ‪เพราะคิดว่าจะเปลี่ยนนายได้
‪ให้ตายเถอะ
‪ทุกครั้งที่ฉันช่วยนายออกมา
‪นายก็ไปหาเรื่องและทำให้ทุกอย่าง ‪เลวร้ายลงอีกเป็นพันเท่า
‪ครั้งนี้นายทำเกินไปแล้ว
‪พี่ไม่ควรเข้าไปนะ
‪รอฉันที่สถานีตำรวจ ถ้าเห็นเขา ‪รีบโทรหาฉันทันที
‪โอเค
‪จบเรื่องนี้เมื่อไร เราขาดกัน
‪นายออกไปจากครอบครัวนี้ซะ
‪ได้ ถ้าพี่ต้องการแบบนั้น
‪มีพวกนั้นมากี่คน
‪สาม
‪นายอยู่ในอันตรายรึเปล่า
‪ผมไม่เป็นไร
‪อยากให้ฉันช่วยนายหนีออกไปไหม
‪ไม่ต้องห่วงผม
‪คุณเจอตัวน้องชายแล้วใช่ไหม
‪ใช่
‪คุณน่าจะบอกผม
‪โทษที
‪จะไม่พาเขากลับญี่ปุ่นใช่ไหมครับ
‪พากลับไปเขาก็ถูกฆ่า
‪ก็อาจจะใช่
‪เป็นนายจะพาเขากลับไหม
‪ไม่ครับ
‪แน่ใจเหรอว่าไม่ต้องการให้ช่วย
‪ผมรับมือได้ครับ
‪รุ่นพี่ไปเถอะครับ
‪ผมอยากมาเที่ยวลอนดอนอยู่แล้ว
‪ยินดีต้อนรับ
‪ดูแลตัวเองด้วย
‪เช่นกันครับ
‪ลาก่อนครับ รุ่นพี่
‪ลาก่อน โทชิโอะ
‪เขารู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
‪ขอมือถือด้วย
‪ทำไม
‪ฉันไม่ต้องการให้นายติดต่อเขาอีก
‪จากนี้ไปเราจะจัดการด้วยวิธีของเราเอง
‪อย่าทำหน้าหมดหวังนักสิ คุณนักสืบ
‪อีกไม่นานเรื่องก็จบแล้ว
‪เราจะจับตัวเขาด้วยวิธีอื่น
‪บอกความจริงมา
‪คุณสนใจเรื่องคอร์รัปชั่นหรือว่าแค่...
‪เรื่องที่ผมนอกใจคุณ
‪คุณสนใจเรื่องฉันทำผิดกฎหมาย ‪หรือแค่เรื่องที่ฉันเอาคุณเข้าคุกล่ะ
‪หลักๆ ก็เรื่องที่คุณเอาผมเข้าคุก ‪ผมไม่โกหก
‪ได้ยินว่าจอยซ์ยังเจอคุณอยู่
‪ใช่
‪มันกลายเป็นอะไรบางอย่าง ผมก็ไม่รู้
‪เธอมาเยี่ยมตอนที่ผมอยู่ในคุก
‪ยูโตะ
‪ผมแค่อยากได้ยินเสียงคุณ
‪ออกจากบ้านนั้นได้แล้วใช่ไหม
‪ใช่
‪งั้นตอนนี้ก็ปลอดภัยแล้ว
‪ยังไม่ปลอดภัยหรอก
‪คนของพ่อฉันต้องตามล่าพวกเรา
‪ผมกำลังหาทาง...
‪ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้พี่สะใภ้ ‪กับแม่ของคุณก็กำลังเสี่ยงอันตรายด้วย
‪ใช่ แต่...
‪คุณได้คิด...
‪ก่อนจะส่งครอบครัวคุณมาเสี่ยงอันตรายรึเปล่า
‪ก็คุณอยากหนีออกมาไม่ใช่เหรอ
‪ใช่
‪ฉะนั้น ไม่ ผมไม่ได้คิด
‪คุณควรคิดนะ
‪มีที่ให้คุณไปซ่อนตัวได้ใช่ไหม
‪มี
‪งั้นก็ไปรอผมที่นั่นนะ
‪ผมมีอีกเรื่องที่ต้องสะสางที่นี่
‪แล้วผมจะรีบกลับ
‪ผมรักคุณ
‪ค่ะ
‪ฉันก็รักคุณ
‪ตอนนี้...
‪ถึงเวลาที่คุณจะเป็นลูกผู้ชาย...
‪- และขอโทษแม่คุณได้แล้ว ‪- หา
‪เออิโกะ ไม่นะ มันยังไม่ถึงเวลา...
‪ยูโตะ
‪แม่
‪แม่ครับ ผมขอโทษ
‪ไม่ต้องพูดแล้ว
‪แค่กลับบ้านมาก็พอ
‪กลับมาหาพวกเรา
‪กลับมาเมื่อไรนะ ฉันจะตีให้ตายเลยเด็กคนนี้
‪ฉันก็ด้วย
‪อย่า
‪แล้วผู้ชายที่ชื่อเคนโซ
‪เขาคือแสงเล็กๆ ที่คุณให้ส่องเข้ามาใช่ไหม
‪ใช่
‪คุณรักเขาไหม
‪ไม่ใช่เรื่องของผมสินะ
‪ส่วนหนึ่งในการภาคทัณฑ์ของผม ‪คือห้ามเข้าใกล้คุณ
‪ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‪ถ้าผมเอารูปที่ถ่ายนอกแฟลตคุณไปให้ตำรวจ
‪ช่วยเอาของพวกนี้ไปทิ้งให้ผมแล้วกัน
‪คุณมันงี่เง่าสุดๆ รู้ใช่ไหม
‪คุณก็งี่เง่า
‪ไม่ คุณแหละโคตรงี่เง่า
‪ดูแลตัวเองด้วย ซาราห์ ไวซ์แมน
‪ขอบคุณ
‪ผมไม่ได้เอางูใส่ในตู้จดหมายของคุณจริงๆ นะ
‪นั่นมัน... ประหลาด
‪(เดอะโรสแมรี่แบรนช์)
‪(ทากิ: เขากำลังไป)
‪โทษทีๆ ๆ
‪ตำรวจๆ
‪ผมเพิ่งเห็นผู้ชายคนหนึ่ง ‪แถวคลองในตะวันออกเฉียงเหนือลอนดอน
‪เขามีท่าทางแปลกๆ และผมคิดว่าเขาพกมีด
‪เอาละ พวก
‪ช่วยยกมือขึ้นให้เห็นด้วย ช้าๆ นะ
‪- หา ‪- ยกมือขึ้น
‪ก็ได้
‪โว้วๆ
‪ก็ได้ๆ
‪เราได้ข้อมูลมาว่าคุณอาจพกอาวุธ
‪มีของแหลมคมไหม มีอะไรที่เราควรรู้ไหม
‪ไม่มี
‪บอกหน่อยได้ไหมว่านี่เรื่องอะไรกัน
‪ไม่นะ นั่นเป็นเรื่องเข้าใจผิด
‪เราขอจับคุณโทษฐาน ‪ครอบครองยาเสพติดคลาสเอ
‪คุณมีสิทธิ์ที่จะไม่พูดอะไร ‪สิ่งที่คุณพูดอาจมีผลกับคำแก้ต่างของคุณ
‪เอาละ ฟังนะ ผมชื่อเอียน ซัมเมอร์ ‪เป็นอดีตตำรวจ
‪- ขอร้อง ผมกำลังติดภาคทัณฑ์ อย่า... ‪- คุณครับ
‪ขอร้อง...
‪ศูนย์ ที่สามสองสี่ ขอหน่วยแพทย์มาช่วยด่วน
‪เคนโซ นี่ฉันเอง
‪ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว
‪คุณกลับมาได้
‪ได้ข้อความแล้วโทรหาฉันนะ
‪- พี่ ‪- นายอยู่ไหน
‪หัวหน้าของซาราห์จำผมได้
‪นายทำอะไรไป
‪เขากำลังนั่งอยู่เบาะหลัง
‪บอกมาว่านายอยู่ที่ไหน
‪ที่จอดรถไมเคิลสตรีท
‪อย่าทำอะไร ฉันกำลังไป
‪แกฆ่าคนด้วยดาบซามูไร
‪แกควรอยู่ในคุก
‪อะไร
‪มันคือดาบวาคิซาชิ
‪มันคงไม่ต่างอะไรสำหรับคนที่นายฆ่าเขา
‪คนที่ฉันฆ่าเป็นคนชั่วช้า
‪ฉันช่วยให้โลกน่าอยู่ขึ้น
‪มันไม่ต่างกันหรอก
‪ฆาตกรรมก็คือฆาตกรรม
‪และแกก็รู้
‪เกิดเรื่องแล้ว
‪นายทำอะไรไป
‪ฉันขอโทษ
‪คุณเซกิ
‪สารวัตรฮายาชิ
‪กินอะไรหน่อยไหม
‪ไม่ละ
‪คุณต้องรักษาความเข้มแข็งไว้
‪ผมจัดการนัดพูดคุยให้คุณ
‪พูดคุุยเกี่ยวกับอะไร
‪เกี่ยวกับประวัติศาสตร์
‪พวกหัวหน้าตระกูลตกลงกันว่า ‪จะมาเจรจาสงบศึก
‪เอนโดะ ชินเห็นด้วยเหรอครับ
‪มันเป็นความคิดของเขา
‪ฟุคุฮาระไม่ยอมเห็นด้วยง่ายๆ แน่
‪พวกเราแก่เกินกว่าจะสู้รบกันแล้ว
‪สารวัตร
‪พาเขามาร่วมพูดคุยให้ได้
‪เพื่อพวกเราทุกคน
‪- นายทำอะไรลงไป ‪- ฉันไม่มีทางเลือกอื่น
‪มันมีทางเลือกเสมอ
‪โอเค
‪แล้วทางเลือกของพี่ล่ะ
‪จะปล่อยเขาไปไหม
‪เราต้องไม่ฆ่าเขา
‪พี่ไม่อยากติดคุก
‪ฉันก็ไม่อยาก ซาราห์ก็เหมือนกัน
‪ยูโตะ...
‪ถ้าพี่ทำไม่ได้ก็เดินออกไปซะ ฉันจะทำเอง
‪นี่ไม่ใช่นายเลย
‪ใช่ นี่แหละฉัน
‪ยูโตะ อย่า!
‪พี่พูดถูก
‪ทุกครั้งที่พี่พยายามช่วยฉัน ‪คิดว่าฉันจะเปลี่ยน
‪แต่ฉันก็ไม่เคยเปลี่ยน
‪พี่ควรถอดใจจากฉันหลังคืนนั้นที่บ่อนแทงม้า
‪ครั้งนี้ให้ฉันเป็นคนช่วยพี่เถอะ
‪นายไม่ได้ฆ่านักเลงคนนั้น
‪ในบ่อนแทงม้า
‪นายไม่ได้ฆ่าเขา
‪ฉันฆ่าเอง
‪ใช่
‪ฉันรู้
‪ตอนที่ทำงานให้ฟุคุฮาระ ‪ฉันเห็นรายงานอาชญากรรมของคืนนั้น
‪ถึงฉันจำอะไรไม่ได้มาก...
‪แต่จำได้ว่ายิงเขาไปกี่นัด
‪แล้วทำไมถึงไม่พูดอะไร
‪ฉันรอให้พี่เป็นคนบอกฉัน
‪แต่หลังจากนั้น
‪ฉันก็รู้ว่าพี่จะไม่ยอมบอก
‪ทำไมถึงโกหกฉัน
‪มันคือภาระที่นายต้องแบกไว้เอง
‪ไม่ใช่ฉัน
‪พี่คิดว่าฉันเป็นคนเลวใช่ไหม
‪นายเป็นน้องฉัน
‪นั่นเป็นการตอบว่าใช่แบบไม่ทำร้ายจิตใจกัน
‪ยูโตะ อย่า!
‪รู้ไหมว่าฉันชอบเรตรงไหน
‪เธอไม่เคยมีความลับ
‪พี่กับฉันมีความมืดมนอยู่รอบตัวมากมาย
‪เราคิดว่าจะซ่อนมันไว้ได้
‪แต่เราทำไม่ได้
‪ฉันจะกลับญี่ปุ่น
‪ไปหาครอบครัว
‪พี่ตัดสินใจเองแล้วกันว่าจะทำยังไงกับเขา
‪จะฆ่าหรือไม่ก็ตามใจ
‪จะเลือกแบบไหน ครั้งนี้พี่รับผิดชอบเองแล้วกัน
‪เขาไม่มีทางรักษาได้
‪ผมก็แค่จะช่วย
‪เธอช่วยแล้ว ร็อดนีย์์ เธอฆ่าเขา จบปัญหา
‪- ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้ ‪- แค่นั้นยังไม่พอ
‪เธอไม่มีสิทธิ์
‪- ผมรู้ ‪- ไม่ เธอไม่รู้ เธอแค่...
‪ดูตัวเองสิ ดูสิว่าทำอะไรลงไป
‪พระเจ้า เธอมันเป็นพิษร้าย
‪- ซาราห์... ‪- อย่ามายุ่งกับฉัน
‪- ไปให้พ้น ‪- แม่งเอ๊ย
‪ทากิ พ่อกำลังกลับแล้ว นี่ลูก...
‪พ่อรักเธอรึเปล่า
‪หา
‪พ่อรักซาราห์รึเปล่า
‪คืนนี้หนูจะอยู่กับแอนนี่
‪ไม่ต้องโทรมา หนูจะไม่รับสาย
‪ทากิ
‪ดูอะไรอยู่
‪ทุกวันนี้เด็กๆ ทำตัวให้หาเจอง่ายขึ้น
‪รู้ไหม
‪อาจจะดูไม่ออกแต่ที่จริงฉันชอบนายนะ
‪ขอบใจที่ตามเข้ามาบอกฉันถึงในห้องน้ำ
‪ฉันอยากรู้ว่าพึ่งพานายได้
‪เราอยู่คนละทีมแต่ก็มาที่นี่ด้วยเป้าหมายเดียวกัน
‪ฉันมาที่นี่เพื่อจับกุมยูโตะ
‪และให้แน่ใจว่าคู่หูของฉันไม่ได้รับอันตราย
‪- นายก็มาด้วยเหตุผลนั้นไม่ใช่เหรอ ‪- ใช่
‪นายมีปืนติดตัวอยู่ใช่ไหม
‪ใช่
‪ถ้านายจะใช้มัน ฉันจะอัดนายให้คว่ำ
‪นายช่วยชีวิตเจ้านายฉัน
‪เขายืนยันหนักแน่นว่าห้ามทำร้ายนาย
‪นอกจากเราไม่มีทางเลือกอื่น...
‪เธอกำลังกวนเขานะ
‪ทำไมคุณแม่ถึงไม่ชอบฉัน
‪ไม่ได้ยินเหรอคะ
‪ "ชอบ" หมายความว่ายังไง
‪ก็ความรู้สึกที่คนเรามี ‪เวลาที่พวกเขารักอะไรบางอย่าง
‪คุณแม่จะรู้จักรึเปล่าก็ไม่รู้
‪ไม่ต้องมาหยาบคาย
‪มันเป็นคำถามโง่ๆ
‪ทำไมล่ะคะ
‪ฉันไม่จำเป็นต้องชอบหรือไม่ชอบเธอ
‪เธอเป็นลูกสะใภ้ของฉัน
‪ฉันก็เป็นคนนะคะ
‪รู้จักคุณแม่มา 20 ปีแล้ว
‪เธอเหมือนฉันมากเกินไป
‪หมายความว่ายังไงคะ
‪เพราะฉันเป็นฉัน ‪และฉันไม่ขอโทษเรื่องนั้นหรอกนะ
‪แต่ฉันรู้ตัวว่าฉันไม่ได้เป็นคนใจดี
‪ฉันสร้างความเจ็บปวด
‪ฉันจำครั้งแรกที่เจอเธอได้
‪ฉันรู้ในทันที
‪ว่าฉันก็สร้างความเจ็บปวดเหมือนกัน
‪ใช่ เธอดูเป็นแบบนั้น
‪เหมือนว่าโลกนี้ทำให้เธอผิดหวัง ‪ก่อนที่เธอจะเกิดมาซะอีก
‪คิดว่าฉันไม่ดีพอสำหรับลูกชายคุณใช่ไหมคะ
‪จริงใช่ไหมคะ ยอมรับเถอะ
‪โธ่เอ๊ย ให้ตายสิ
‪เธอดีพอสำหรับเขาแน่นอน
‪แต่เธอแค่ไม่เหมาะกับเขา
‪และเขาก็ไม่เหมาะกับเธอ
‪พวกเธอทั้งคู่มองไม่เห็น
‪แต่พวกเราที่เหลือก็ยังต้องทนดูมันแตกเป็นเสี่ยงๆ
‪ช่วงแรกๆ เราก็มีความสุข
‪ช่วงแรกๆ ใครๆ ก็มีความสุขทั้งนั้นแหละ
‪เชื่อเธอเหรอ
‪เชื่อ
‪ฉันก็เชื่อ
‪วากาซะ
‪อีกไกลนะ
‪ฉันกำลังหนีอยู่กับคนรักของน้องชายคุณ
‪อัฐิพ่อของคุณอยู่ในโกศบนโต๊ะร้านอาหารข้างทาง
‪ที่มีแม่ของคุณนั่งเฝ้าอยู่
‪ฉันอยู่ห่างไกลจากบ้านมาก
‪เหมือนคุณ
‪ฉันไม่รู้ว่าจะโทรหาใคร
‪และฉันก็ไม่รู้ว่าเสียใจไหมที่คุณไม่ได้รับสาย
‪ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหนก็ขอให้ปลอดภัยนะคะ
‪ช่วย... จอดก่อนได้ไหมคะ
‪เคนโซ
‪คุณอยู่ที่ไหน โอเครึเปล่า
‪ฉันไม่เป็นไร
‪ผมคุยกับยูโตะ เขาเล่าให้ฟังแล้วว่าเขาทำอะไร
‪เขาไม่ได้ทำอะไรค่ะ
‪เขาขอให้ช่วยและฉันก็ตกลง
‪คุณกำลังอยู่ในอันตราย
‪ค่ะ แต่พวกเราไม่เป็นไร
‪อยากให้ผมกลับไปไหม
‪ไม่ต้องถามก็น่าจะรู้คำตอบไม่ใช่เหรอคะ
‪ผมจะกลับไป
‪ไม่ต้อง
‪หา
‪ฉันบอกว่าไม่ต้อง
‪เร...
‪ฉัน...
‪รักคุณมากนะ เคนโซ
‪แต่ฉันไม่อยากมีผีอยู่ในบ้าน
‪อีกต่อไปแล้ว
‪หวัดดี
‪นี่คือทากิ
‪- หวัดดี ‪- หวัดดี
‪พวกเขาเป็นเพื่อนฉัน
‪เป็นไงบ้าง ดื่มเบียร์ไหม
‪หรือตัดผมหน่อยไหม
‪ไม่คิดเงิน
‪ขอฉันอยู่กับเธอต่ออีกหน่อยได้ไหม
‪คืนนี้ไม่ได้ ที่รัก
‪โทษที ไม่ใช่ฉันไม่อยากนะ แต่... ชีวิตก็แบบนี้
‪ขอโทษ ฉันไม่ควรมาที่นี่
‪อย่างน้อยก็ตัดผมให้เสร็จก่อนไหม
‪ไม่เป็นไร
‪เธอน่าจะกลับไปหาพ่อนะ ‪เขาต้องเป็นห่วงเธอแน่
‪คุณจะทำยังไง
‪ผมไม่รู้
‪เดือนที่แล้วผมอยู่ญี่ปุ่น
‪น้องชายผมตาย
‪ผมเป็นสามีที่ซื่อสัตย์
‪มองรอบตัวผมตอนนี้ ‪ผมไม่รู้ว่าอะไรเป็นเรื่องจริงอีกแล้ว
‪ผมมาลอนดอน
‪ได้พบกับสาวชาวอังกฤษ
‪บางทีผมอาจจะรู้แค่นั้น
‪ฉันไม่ใช่คนอังกฤษ
‪โอ้
‪ฉันว่าคุณควรไปเช็กดูว่าลูกสาวคุณโอเค
‪และยังไงต่อ
‪ฉันก็ไม่รู้
‪ฉันต้องการคิด
‪ผมเข้าใจ
‪พวกเราไม่ใช่คนเลว
‪พวกเราแค่ทำเรื่องเลวๆ
‪ถามจริง มันต่างกันตรงไหน
‪(ไง ฉันเอง แอนนี่ ฉันขอโทษ กลับมาเถอะ ‪มาเจอกันที่...)